Η είδηση που έφτασε από την Ινδία τις πρώτες ώρες της 4ης Φεβρουαρίου δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ακόμη αστυνομικό δελτίο. Πρόκειται για έναν παγκόσμιο συναγερμό που αφορά την ψυχική υγεία των παιδιών και τη σκοτεινή πλευρά της ψηφιακής εποχής.
Τρεις ανήλικες αδελφές, η 12χρονη Pakhi, η 14χρονη Prachi και η 16χρονη Vishika, έθεσαν τέλος στη ζωή τους πέφτοντας από τον 9ο όροφο της πολυκατοικίας όπου ζούσαν. Αφορμή στάθηκε η απόφαση του πατέρα τους να τους αφαιρέσει τα κινητά τηλέφωνα, σε μια ύστατη προσπάθεια να τις επαναφέρει στην πραγματικότητα. Το γεγονός αυτό φέρνει στο προσκήνιο με οδυνηρό τρόπο τη συζήτηση για τον ψηφιακό εθισμό, την αποξένωση και τα αόρατα δεσμά που μπορεί να δημιουργήσει η τεχνολογία.
Ψηφιακή εξάρτηση & παιδιά: Η αποσύνδεση από την πραγματική ζωή
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, τα τρία κορίτσια είχαν αποκοπεί εδώ και καιρό από τον φυσικό κόσμο. Η ενασχόλησή τους με την κορεατική ποπ κουλτούρα (K-pop και K-dramas) είχε ξεπεράσει τα όρια ενός ενδιαφέροντος και είχε μετατραπεί σε απόλυτη ταύτιση. Είχαν εγκαταλείψει το σχολείο για δύο χρόνια, υιοθετήσει κορεατικά ονόματα και ζούσαν σχεδόν αποκλειστικά μέσα από τις οθόνες των κινητών τους.
Το σημείωμα που άφησαν πίσω τους, γραμμένο σε ένα μικρό ημερολόγιο, αποτυπώνει τη σύγχυση ταυτότητας και τον συναισθηματικό εγκλωβισμό:
«Μπαμπά, η Κορέα είναι η ζωή μας… Προσπαθήσατε να μας απομακρύνετε, αλλά τώρα ξέρετε πόσο τους αγαπάμε».
Η τραγωδία αυτή αναδεικνύει με δραματικό τρόπο την ψηφιακή απομόνωση που εντάθηκε τα χρόνια της πανδημίας και γέννησε μια γενιά που συχνά δυσκολεύεται να ξεχωρίσει το ψηφιακό είδωλο από την πραγματική ύπαρξη.
Ψηφιακή εξάρτηση ή «υποδούλωση»;
Το περιστατικό εγείρει κρίσιμα ερωτήματα για την ελευθερία σκέψης και την αυτοτέλεια των νέων στη σύγχρονη κοινωνία:
Πνευματική χειραγώγηση: Πώς οι αλγόριθμοι, τα social media και τα πρότυπα lifestyle εγκλωβίζουν ανώριμες προσωπικότητες σε έναν κόσμο κατασκευασμένης τελειότητας.
Διάλυση της κρίσης: Όταν η ταυτότητα ενός παιδιού χτίζεται γύρω από ένα ψηφιακό μέσο ή μια εξιδανικευμένη κουλτούρα, η απώλειά του βιώνεται ως υπαρξιακή κατάρρευση.
Εθισμός αντί για αιτία: Η αφαίρεση των κινητών δεν ήταν η ρίζα του προβλήματος, αλλά ο καταλύτης. Η πραγματική αιτία φαινόταν ήδη στους τοίχους του δωματίου τους, με φράσεις όπως «Είμαι πολύ μόνη» και «Ραγίζει η καρδιά μου».
Αυτοφροντίδα και κριτική σκέψη ως πράξη αντίστασης
Ειδικοί τονίζουν πως η ευεξία και η ψυχική ισορροπία δε μπορούν να βασίζονται στην αποδοχή των social media ή στην άκριτη υιοθέτηση ψηφιακών προτύπων. Η αυτοφροντίδα δεν είναι η μίμηση ενός trend, αλλά η καλλιέργεια εσωτερικής ανθεκτικότητας, κριτικής σκέψης και αυθεντικής σχέσης με τον εαυτό μας και τους άλλους.
Ο πόνος του πατέρα, Chetan Kumar, δεν είναι ατομικός. Είναι η κραυγή μιας κοινωνίας που βλέπει τα παιδιά της να χάνονται σε ψηφιακούς λαβυρίνθους. Η τεχνολογία οφείλει να είναι εργαλείο ζωής και επικοινωνίας, όχι μηχανισμός εξάρτησης και αποξένωσης.
Πηγή: dailypharmanews.gr
