Παραμονή Πρωτομαγιάς… Είναι η ώρα, που το φεγγάρι αντικαθιστά στο αντιληπτικό μας πλαίσιο τον ήλιο, με τον άρχοντα του Γαλαξία μας, να συνεχίζει το αέναο και ζωογόνο έργο του στο νότιο ημισφαίριο της υφηλίου. Υφήλιος… Ακόμη μία λέξη που ο σύγχρονος άνθρωπος, μπορεί να συναντήσει μόνο στην ελληνική… Σημαίνει ο,τιδήποτε κάτω από τον Ήλιο και είναι ελληνικής επινόησης, προελεύσεως και εφαρμογής.
Στην άλλη άκρη της… οπτικής ίνας, ο κολλητός φίλος μου με ενημερώνει ανήσυχος ότι η μητέρα του, πρέπει να μεταβεί αμέσως σε εφημερεύον νοσοκομείο, προκειμένου να εξετασθεί ενδελεχώς από νευρολόγο. Το πρωί της ίδιας ημέρας, ο φαρμακοποιός μέτρησε την πίεση της κυρίας Δήμητρας στο 18,2 και αμέσως ενημερώθηκε ο παθολόγος, ο οποίος και ζήτησε άμεση νευρολογική εξέταση.
Γύρω στις οκτώ μπήκα στο ανακαινισμένο κτήριο του Αιγινήτειου και αυτό που μου έκανε αμέσως εντύπωση ήταν η καθαριότητα στον χώρο. Η ασθενής είχε ήδη συμπληρώσει μία φόρμα σε χαρτί Α4, στην οποία εκτός από τα προσωπικά της στοχεία, έπρεπε να αναφέρει τα συμπτώματα και τους παραπέμποντες λόγους. Αποφασισμένος να μην χρησιμοποιήσω την επαγγελματική ιδιότητα του δημοσιογράφου, παρατηρώ τί συμβαίνει.
Περίπου 25 άτομα και καμμιά 50αριά μαζί με τους συνοδούς, μοιράζονται τα καθίσματα που βρίσκονται έξω από τα «ιερά» γραφεία των νευρολόγων και των ψυχιάτρων. Επικρατεί μία τάξη, ομολογουμένως εντυπωσιακή. Σε τέτοιο βαθμό, που αυτομάτως έρχονται στο μυαλό μου οι εφημερίες που παρακολουθούσα διά ζώσης, στα Γενικά Νοσοκομεία της Νίκαιας και των Αθηνών, πριν από 38 χρόνια όταν άρχισα δειλά δειλά ν΄ ασχολούμαι με το λειτούργημα του δημοσιογράφου. Και θυμάμαι τα λόγια του αείμνηστου «ογκόλιθου» της ελληνικής δημοσιογραφίας, Λέοντα Καραπαναγιώτη (σ.σ. επί σειρά ετών γενικός διευθυντής στον Όμιλο Λαμπράκη (Τα Νέα, Βήμα):
«Στις εφημερίες των νοσοκομείων και στις αίθουσες των δικαστηρίων, κρύβεται η πραγματικότητα για την ζωή, Να πηγαίνετε συχνά, θα μάθετε πολλά»…
Η διαφορά χαώδης και με θετικό πρόσημο. Παρά το γεγονός ότι οι ασθένειες παραμένουν ίδιες, οι ασθενείς έχουν την ίδια αγωνία και οι ιατροί έχουν την ίδια… εξουσία, η διαφορά δεν περιγράφεται εύκολα.
Έχουν περάσει περίπου δύο ώρες και η «ιερή πόρτα» των νευρολόγων παραμένει ερμητικά κλειστή. Επιμένοντας ν’ αποκρύψω την επαγγελματική ιδιότητα μου, χτυπώ διακριτικά και ανοίγω ακόμη πιό διστακτικά. Την ίδια στιγμή ξεπροβάλει ο άνθρωπος που όλοι περιμένουν να μιλήσουν μαζί του, ο άνθρωπος που εκείνες τις ώρες έχει εξουσία και δύναμη, μεγαλύτερη από τον όποιο Θεό πιστεύει ο καθείς.
«Υπάρχει μία κυρία 78 ετών με 18 πίεση εδώ και δύο ώρες», λέω προσπαθώντας να επιβληθώ και να γίνω σημαντικός, χωρίς να λογαριάζω ότι υπάρχουν ακόμη αρκετοί ασθενείς, οι οποίοι δεν έχουν εξυπηρετηθεί.
«Θα εξετασθούν όλοι κύριε, με την σειρά τους και ανάλογα με την σημαντικότητα του περιστατικού», μου απαντά με βροντερή φωνή, η νευρολόγος, που -προφανώς- είναι η υπεύθυνη της εφημερίας. Αφού μπήκα στην θέση μου με υπέροχο τρόπο από την ιατρό, επιστρέφω στην αίθουσα αναμονής, όπου η εκνευριστική αναμονή διαταράσσεται από ένα φορείο, που κάνει θορυβώδη είσοδο στον χώρο.
Μία κυρία κοντά στα 40 με εμφανές πρόβλημα ομιλίας και αγωνιώδη έκφραση στο πρόσωπο, βρίσκεται ξαπλωμένη στο φορείο, δείχνοντας ανήμπορη να κινηθεί. Θα μου μείνει αξέχαστη η άμεση και γεμάτη βεβαιότητα, αντίδραση του ιατρού, ο οποίος έσπευσε να πάρει το ιστορικό από τον συνοδό της: «Μην ανησυχείτε, η ομιλία θα επανέλθει, είναι θέμα χρόνου». Πράγματι, ο εν λόγω ιατρός επιβεβαιώθηκε -όχι ως άλλος προφήτης, αλλά ως άρτια καταρτισμένος επιστήμονας- καθώς η εν λόγω κυρία, κατά τις τρεις το πρωί, σηκώθηκε από το φορείο, ευχαριστώντας τους θεράποντες ιατρούς της.
«Η κυρία Παπαδοπούλου»… φωνάζει μία νοσηλεύτρια αναζητώντας την κυρία Δήμητρα, που στο μεταξύ είναι πολύ περισσότερο ταλαιπωρημένη. «Να πάρουμε μία πιεσούλα, σας παρακαλώ. Αααα, παραμένει υψηλή, είναι 18 και 2 τώρα»… Η ευγενική νοσηλεύτρια κλείνει πίσω της την «ιερή πόρτα» και η αγωνία στην αίθουσα αναμονής, επιστρέφει στα γνωστά επίπεδα. Στο μεταξύ, η κυρία Δήμητρα και ο φίλος μου, έχουν αναπτύξει την κοινωνική τους δεξιότητα, καθώς έχουν γνωρισθεί με την Μάχη και τον Παναγιώτη, ο οποίος παρουσιάζει προσωρινή κώφωση. Είναι απίστευτο το εύρος και η δυναμική αυτής της κοινωνικότητας, που παρατηρείται σε αντίστοιχους χώρους. Προφανώς είναι οι συνθήκες που δημιουργούν την ανάγκη τόσο για επικοινωνία, όσο και για υποστήριξη και αλληλεγγύη.
Στο μεσοδιάστημα, ένα αμιγώς ψυχιατρικό περιστατικό έρχεται ν’ αποκαλύψει, αλλά και να επιβεβαιώσει ότι οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί, γνωρίζουν να διαχειρίζονται καταστάσεις, που για εμάς τους… κανονικούς ανθρώπους, μοιάζουν και είναι, τουλάχιστον τρομακτικές. Ένας ψηλός και αδύνατος άνδρας, κοντά στα 60, εισέρχεται στον χώρο, φωνάζοντας το… προφανές: «Είμαι βαρύ περιστατικό, μπορώ να κάνω κακό στους ανθρώπους και σ΄ εμένα»… Μετά από ένα πεντάλεπτο σοκ αναμονής για κάποια αντίδραση από κάποιον αρμόδιο, ο υπεύθυνος ασφαλείας, τον προσεγγίζει -φαίνεται ότι γνωρίζονται από προηγούμενες επισκέψεις- και αφού του κάνει τις απαραίτητες συστάσεις, τον βεβαιώνει ότι θα τον δει ο ψυχίατρος μόλις μπορέσει. Όπως και έγινε μετά από περίπου 20 λεπτά και αφού ο συγκεκριμένος επιστήμονας είχε εξετάσει έναν νεαρό ο οποίος υπέστη κρίση πανικού και βρέθηκε στο νοσοκομείο συνοδεία αστυνομικών, αλλά και την Κατερίνα, η οποία είναι συχνή επισκέπτρια της κλινικής, προκειμένου να συνταγογραφούνται τα φάρμακα της. Άλλωστε, η οικειότητα που είχε με τον ψυχίατρο, είναι αδιάψευστος μάρτυρας του εν λόγω ισχυρισμού.
Η κυρία Δήμητρα και η «παρέα» της, έχουν ξεχάσει για λίγο την αγωνία των συμπτωμάτων και τον λόγο επίσκεψης στο νοσοκομείο. Σε τέτοιον βαθμό, που μιλούν όχι έντονα, αλλά ενοχλητικά για μία κυρία και την κόρη της, που κάθονται λίγο πιό εκεί, υπομονετικά, περιμένοντας την σειρά τους για την εξέταση της μικρής. Μετά από τις απαραίτητες εξηγήσεις και απολογίες, η κατάσταση ηρεμεί και η μητέρα -εμφανώς καταγόμενη από την Βόρεια Ευρώπη- παίρνει την μικρή στην αγκαλιά της και την ηρεμεί.
Σε κάθε εφημερία οιουδήποτε νοσοκομείου, η τήρηση του πρωτοκόλλου εφαρμόζεται με θρησκευτική ευλάβεια. Έτσι και στην περίπτωση μας, αρχίζει με αιμοληψία, ένα σύντομο ιστορικό, μία κλινική εξέταση, αξονική τομογραφία (σ.σ. εάν κριθεί απαραίτητο) και αξιολόγηση του περιστατικού, με τις απαραίτητες οδηγίες προς τον ασθενή, δεδομένου ότι δεν χρήζει νοσηλείας.
Οπως δυστυχώς συνέβη σ΄αυτές τις επτά ώρες παραμονής μας στο Αιγινήτειο, για μία μεσήλικα, η οποία εισήχθη με φραγή αρτηρίας στην περιοχή της καρδιάς κι έναν κύριο αντίστοιχης ηλικίας, με σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο.
Η κυρία Δήμητρα έκανε την… βόλτα της με το αμαξίδιο και την συνοδό της, καθώς ο ένας διαθέσιμος αξονικός τομογράφος βρίσκεται στο Αρεταίειο νοσοκομείο, ενώ τα δύο ιδρύματα επικοινωνούν κτηριακά μεταξύ τους. Τα αποτελέσματα δεν έδειξαν κάτι ανησυχητικό και ήλθε η ώρα της κλινικής εξέτασης και της αξιολόγησης του περιστατικού. Η νεαρή και συνάμα έμπειρη και καταρτισμένη νευρολόγος, της έδωσε οδηγίες για το πως θα πορευθεί στην συνέχεια, εξηγώντας διεξοδικά τις αιτίες για την υψηλή πίεση που παρουσίασε τις προηγούμενες ώρες. Και χωρίς να δαπανήσει ούτε ένα ευρώ για τις υπηρεσίες που της προσφέρθηκαν, έστω κι΄εάν χρειάσθηκαν σχεδόν επτά ώρες.
Τόσο ο Παναγιώτης, όσο και η Βορειοευρωπαία μητέρα με την κόρη της, έφυγαν από το νοσοκομείο χωρίς κάτι σημαντικό και με την απαραίτητη καθοδήγηση για τα περαιτέρω, ενώ η κυρία, η οποία έφθασε στο φορείο και εμφανώς ανήμπορη, έφυγε περπατώντας και σχεδόν χαμογελαστή. Αποτελώντας -μαζί με όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις που αναφέρθηκαν- την ζωντανή απόδειξη, ότι το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό της χώρας μας, είναι αρτίως καταρισμένο και ικανό ν’ ανταπεξέλθει σε κάθε συνθήκη, με υψηλά ποσοστά επιτυχίας.
Και καλό θα ήταν όλοι μας, να έχουμε κάπου στο μυαλό μας, ότι οι υπηρετούντες στα νοσοκομεία της πατρίδας μας, είναι άνθρωποι, με όρια και με αντοχές, με συναισθήματα και καθημερινή ζωή. Μπορεί να μοιάζουν στα μάτια μας «Θεοί» και σε αρκετές περιπτώσεις να έχουν ανάλογες δυνάμεις και ικανότητες, όμως είναι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν ταχθεί να μας εξυπηρετούν.
Στο μεταξύ, ο Ηλιος είχε επιτελέσει το αέναο και ζωογόνο έργο του στο «κάτω» ημισφαίριο του πλανήτη και ετοιμαζόταν να πάρει την θέση της Σελήνης στο αντιληπτικό μας πλαίσιο, χαράζοντας τις πρώτες χαραμάδες φωτός στην νυχτερινή Αθήνα…
Γιώργος Διακογιάννης, Δημοσιογράφος
