Μια διακριτική μεταβολή στη δραστηριότητα των εγκεφαλικών κυμάτων μπορεί να προβλέψει τη νόσο Αλτσχάιμερ περισσότερο από δύο χρόνια νωρίτερα από την κλινική διάγνωση, σύμφωνα με νέα μελέτη. Το συγκεκριμένο σήμα ενδέχεται να αποτελέσει έναν ιδιαίτερα ευαίσθητο βιοδείκτη γνωστικής έκπτωσης.
Χρησιμοποιώντας μια μη επεμβατική τεχνική απεικόνισης, τη μαγνητοεγκεφαλογραφία (MEG), νευροεπιστήμονες από το Brown University στις ΗΠΑ και τα πανεπιστήμια Complutense της Μαδρίτης και La Laguna στην Ισπανία ανέλυσαν τη δραστηριότητα των εγκεφαλικών κυμάτων σε κατάσταση ηρεμίας σε 85 ασθενείς με ήπια γνωστική διαταραχή.
Η ομάδα εντόπισε σαφείς διαφορές στα μοτίβα εγκεφαλικών κυμάτων μεταξύ όσων τελικά ανέπτυξαν την νόσο του Αλτσχάιμερ και όσων δεν εμφάνισαν εξέλιξη της νόσου στο ίδιο χρονικό διάστημα. Εκείνοι με Αλτσχάιμερ παρήγαγαν β-κύματα με χαμηλότερη συχνότητα, μικρότερη ισχύ και συντομότερη διάρκεια.
Τα μοτίβα που καταγράφηκαν ευθυγραμμίζονται με μια κρίσιμη μεταβολή στη δραστηριότητα των β-κυμάτων, η οποία συνήθως εμφανίζεται γύρω στα 60 έτη σε υγιή άτομα. Από αυτό το σημείο και μετά, οι «εκρήξεις» δραστηριότητας των β-κυμάτων τείνουν να μειώνονται, όμως στους ασθενείς με Αλτσχάιμερ η μεταβολή αυτή φαίνεται να επιταχύνεται.
Πρόσφατες μελέτες με μαγνητοεγκεφαλογραφία έχουν συνδέσει εξαιρετικά μικρές αλλαγές στα εγκεφαλικά κύματα με τη μάθηση, τη μνήμη και τις εκτελεστικές λειτουργίες, ενισχύοντας την υπόθεση ότι η τεχνική μπορεί να λειτουργήσει ως βιοδείκτης γνωστικής έκπτωσης.
Ο τρόπος που «διαβάζονται» τα δεδομένα της μαγνητοεγκεφαλογραφίας παίζει καθοριστικό ρόλο στη διαδικασία. Συχνά αναλύονται ως μέσοι όροι, κάτι που όπως επισημαίνουν οι ερευνητές, μπορεί να αποκρύψει κρίσιμες λεπτομέρειες. Στη συγκεκριμένη μελέτη εφαρμόστηκε πιο λεπτομερής αναλυτική προσέγγιση.
Οι «εκρήξεις» δραστηριότητας των β-κυμάτων φάνηκαν τελικά να είναι συντομότερες σε όσους εμφάνισαν τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Ορισμένα στοιχεία υποδηλώνουν ότι οι «εκρήξεις» β-κυμάτων σε ολόκληρο τον εγκέφαλο είναι ένα χαρακτηριστικό του ανασταλτικού ελέγχου.
Οι ερευνητές υποθέτουν, επομένως, ότι η αποτελεσματική προσαρμογή των «εκρήξεων» β-κυμάτων στις απαιτήσεις κάθε γνωστικού έργου αποτελεί κρίσιμο στοιχείο για την ομαλή νευρωνική λειτουργία. Η γνωστική έκπτωση που παρατηρήθηκε σε όσους τελικά ανέπτυξαν Αλτσχάιμερ «ενδέχεται να σχετίζεται άμεσα με έλλειμμα ανασταλτικού γνωστικού ελέγχου», όπως αναφέρουν.
Η υπόθεση αυτή συνάδει με μια από τις επικρατέστερες θεωρίες, σύμφωνα με την οποία τα πρώιμα στάδια της νόσου χαρακτηρίζονται από υπερδιεγερσιμότητα των νευρώνων.
Η μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Imaging Neuroscience.
